نزدیک بود ، خشم ِ خداوندی ، در رگ رگ ِ زمین بدود، آنگاه

داسِ گرسنه ، در وسط آتش ، پیدا کند جنازه ی گندم را

اما نه ! دست های ِ تو بالا رفت ، جغرافیای ِ آب ، تکانی خورد

آنوقت ، طبق ِ نقشه ی تسبیحت ، باران ترانه کرد ، ترنم را

دریا به حال اول خود بر گشت ، طوفان کنار ِ خستگی اش خوابید

اما کسی درون ِ تو می نالید : « لب باز کن ،شروع تلاطم را »!

گاهی مقدر است ، که در باران ، محو ِ نماز ِ بال ِ خودت باشی

روی خلیجی از هیجان باید ، پیدا کنی مکان تیمم را

گاهی برای آینه ها « سم » نیز ، طعمی شبیه طعم عسل دارد

آنجا برغم ِ تیرگی اش باید ، آب ِ حیات ، فرض کنی « خم » را